Gebruikersgegevens.

Nee, dat werkt niet - het magnetisch veld zou dan in de richting van de wikkelingen van de secundaire lopen..

Je kunt het gewoon zien als een (vaak ringkern) transformator waarbij de primaire wikkeling uit slechts een halve winding (door het "gat" in de kern) bestaat.
Googlen' naar plaatjes met als term "current transformer"of "stroomtrafo" geeft hier de nodige hits

Een luchtkern kan overigens wel, als ik mij goed herinner heeft Elektuur zo ooit een stroomtrafo gebruikt in een luidspreker-vermogensmeter.

Hum. Het enorme voordeel is imo vooral dat ze RGB zijn, dus dat je binnen een zeker gamut via DMX willekeurige kleuren samen kunt stellen.
Zonder gedoe met filters of meerdere lampen.
Ze zijn ook snel, je kunt er mee stroben (de meeste hebben hier voorgeprogrammeerde functies voor)
Bij ons soort toepassingen (effectverliching disco, tegenlicht bij band) vallen de andere voors en tegens eigenlijk hierbij in het niet.

De genoemde voordelen hangen samen met het hogere redement, wat voor een aanzienlijk deel ontstaat door het onbreken van filters.
Je zou nog kunnen noemen dat de te verwachten levensduur gunstig lijkt, ik weet echter nog niet hoe dat uitpakt, de eerste generatie budget-ledfrutsels viel wat dit betreft tegen.

We hebben er sinds kort vier van deze, en ze bevallen erg goed - we zijn niet van plan nog gloeilamp-spots bij te kopen.

RGB-ledverlichting is door het wat heuvelachtige spectrum echter niet zo geschikt om dingen uit te lichten, dus daarvoor houden we gloeilampen.

Ferrietkralen werden hier waarschijnlijk alleen als voorbeeld van (in mijn perceptie vaak wat overdreven) HF-ontkoppeling genoemd, ze doen niets bij de bij dimmers relevante stoor-frq's in het audiogebied.

Heb je last van HF interferentie op audioverbindingen (door pin-1 fouten of wat ook) dan zou ik aanraden eens te kijken naar de nieuwe Neutrik EMC connectoren - een kraal moet wel vlak op de connector zitten wil hij effectief zijn bij b.v. GSM frq's.

Heb hier ook een 50W magnastat van 30 jaar oud (de transformator, niet de bout) op mijn bureau staan, het was indertijd zeker een prima investering en misschien is het dat nog steeds wel.
Aan de andere kant zijn er bij mijn weten geen punten voor loodvrij werken (RoHS) voor verkrijgbaar en is een instelbare temperatuur bij reparaties aan actuele apparatuur wel prettig.
Moest ik nu moeten investeren dan zou het iets instelbaars worden (WS50 of 80, display's zijn onzin ;) - maar er zijn nu vele merken en met een aantal lees ik positieve ervaringen.

Voor enkel af en toe een kabel te solderen voldoet een 15W ongeregelde bout of desnoods een Pyropen imo ook prima, en die is ook veel gemakkelijker mee te nemen als een station. Je hebt alleen iets meer geduld nodig, en een aparte standaard + sponsje.

Hum, speels zo, met die zwevend gebouwde schakeling rond "iets" in een TO-92 zo achterop de print

Enkel dit soort uitlezingen maken is niet moeilijk, al dit soort DVM's zijn gebaseerd op een ICL7106 (of -7, led vs. lcd), de 40 pins dil rechts op de print.
Als je de uitlezing goed geisoleerd inbouwd (plastic venster en de zwarte isolatie tussen pcb's en kast) en ze individueel zwevend voed kun je direct gekoppeld meten. Dus met enkel een spanningsdeler (zoals hier) of een stroomshunt en een gelijkrichter als meetschakeling.
Je meet dan simpelweg de gemiddelde waarde, geen RMS-waarde waar de beveiligingen op aanspreken. Maar heel belangrijk is dat verschil in de praktijk waarschijnlijk niet.

Lastiger wordt het als je de meetwaarde verder wilt verwerken. Die ICL's zijn best slimme stukjes elektronica, die nauwkeurigheid halen met een eigen ontwerp rond een DAC + Uc is zoals ik het inschat nog niet zo simpel.
Plus dat je te maken krijgt met het galvanisch gescheiden houden van de te meten signalen, hoewel stroomtrafo's een simpele en elegante oplossing voor stroom vormen.

Is het geen idee een moderne driefasen DIN-rail elektrameter in te bouwen ? Die dingen zijn niet onbetaalbaar meer. Uitlezen en verder verwerken van de meting is bij mijn weten bij dit soort meters vrij simpel.
Een nadeel is dat je dan het echte vermogen gaat meten, en niet de (RMS-) stroom. Bij dit soort lasten (vooral bij fase-aansnijding, maar ook bij gelijkrichters) ontstaan er bakken harmonische vervorming en loopt er blindstroom welke je zo niet zult zien.
Maar misschien bestaan er ook meters waarmee je de stroom kunt uitlezen.

Overigens heb je nu op twee fora eenzelfde topic lopen. Dat mag natuurlijk, maar of je er veel mee wint vraag ik mij af.

Het gaat nogal offtopic zo, maar acht polig XLR heb ik nog niet gezien, Neutrik gaat tot 7. Je zou kunnen kijken naar de populaire DE-9 connectoren, hoewel die een stuk minder gebruiksvriendelijk zijn.

Tevens bestaan er een aantal fraaie professionele locking DIN-varianten, maar die zijn duur en/of wat moeilijker te verkrijgen.

Waar heb je het voor nodig ?

De kabelimpedantie is bij audiofrekwenties niet relevant, gewone kabels tot enkele honderden meters zijn gegarandeerd te kort om een transmissielijn te vormen en merkbare effecten te vertonen.

In aanvulling op Dré; Overigens wordt bij lange audioverbindingen ( kilometers, denk aan pots e.d.) wel degelijk aandacht besteed aan de aanpassing, deze zou bij een normaal opgezette audioverbinding (lage uitgangsimp. icm hoge ingangsimp., dus) problematisch worden.
Vanwegen de door de constructie niet al te hoge impedantie van deze transmissielijnen is het dan een afweging tussen verzwakking (hoe groter de signaalstroom bij hetzelfde P hoe meer energie er in de kabel-R verdwijnt) en terminatie. Een beetje schijnt al veel te schelen, ik heb er zelf echter geen ervaring mee.

Het is mij ook wel eens opgevallen dat er 120 en 110 ohm "digitale" (AES/EBU, DMX) in de handel is, omdat in het algemeen onbekend is wat de tolerantie op deze waardes en de invloed daarvan op de verbinding is zou ik mij er niet te druk om maken. XLR's zijn ook geen 110 ohm. Een match binnen 10% is qua reflecties onwaarschijnlijk veel beter als geen match door een missende terminator Buiten dat is de kabelimp. ook nog enigzins frekwentie-afhankelijk.

Je beschrijft inderdaad het binnenste van een stappenmotor. Maar wat was de klacht ? Lagers kapot ?

???

In een TL buis (en bij mijn weten dus vele andere gasontlading, of het nu gaat om glim- danwel boogontladingen) gaan de elektronen inderdaad 50x per seconde de andere kant op, waarbij de anode en kathode dus verwisseld worden. Om deze reden knipperen ze ook 100x per seconde.

[edit]

Kun je je bewering misschien aannemelijk maken met een link oid ?