Gebruikersgegevens.

Wat een oorverdovende stilte...

Suggestie:of

Dit doet me heel erg denken aan een projectgroep op het hbo die voor één of ander vak een product moet ontwerpen.

Vergis ik me nou of is de afbeelding op schonekabels.nl veranderd? Van iets dat heel erg leek op dit: www.decathlon.nl/p/kettingreiniger-fiets/_/R-p-101042?mc=8384766 naar dat: www.schonekabels.nl/product

Als het deze vormen aanneemt dan wens ik ze in ieder geval veel succes.

Nog een keer:

Charlysays Cubo Subs 18NLW9400/ 18NLW9000:







Swarup Dalal Cubo 18's:



Cubo 18HP1060:



Op Cubo gebaseerd Sound System, Zuid Australië:





Cubo 12 op ADEV2019:



Emanuel 6 x Cubo 12:




JP Dutreuilh Magnum Opus:







Rosssss224, Super Bass Horn, Cubo Kick 15:




Teknopaul heeft zijn 5de Cubo 12 af:



Mvg Johan

Als je draad 2 x zo dik is, is de oppervlakte 4 x zo groot, je Re 4 x zo laag en je stroom bij gelijk vermogen 2 x zo hoog. Volgens jouw redenering heb je dan geen verlies in opgewekt magneetveld? Ik neem aan dat je bedoelt dat een 2 x zo dikke draad ruimte geeft voor een kwart van het aantal windingen, waardoor je uiteindelijk met een factor wortel 2 achteruit gaat in het zelfde wikkelvolume?

Thermische belastbaarheid is voor mij een belangrijk punt dus ik ben geïnteresseerd in optimalisatie van de motor waarbij thermische belastbaarheid voorop staat. Vandaar ook mijn vraag met welke factor (0,XX) de tweede wikkellaag bijdraagt aan het opgewekte magneetveld ten opzichte van de eerste wikkellaag? Zover ik weet neemt elektrische lading kwadratisch af over afstand, is dit ook met flux het geval?Om verzadiging te voorkomen raadde de andere bron een zelfde doorsnede van het ijzer als de doorsnede van de magneet aan. Mijn vraag is in feite in welke mate de bereikte verzadiging afneemt naarmate het ijzer verder van het permanente magneetveld wordt geplaatst?

Mede daarom wil ik een draaddoorsnede waarbij dit door "over-engineering" geen probleem is. De vraag is, is 1,5 mm^2 over-engineering?Hmm... ik kan niet meer vinden waarom ik die heb geplaatst (op basis van de AES-paper).

Interessant in het oogpunt van verzadiging is dat ze wel ijzeren afscherming lijken toe te passen, ik neem aan om het magneetveld te concentreren. Een andere bron raad ijzer aan met een zelfde dwarsdoorsnede als de magneet, daar is het echter direct om de magneet heen en hier zit er eerst nog een spoel tussen. Zou dit uitmaken voor de ijzerlaag die nodig is, ik heb niet het idee dat de IPAL zeer dikke ijzeren afscherming gebruikt?

Impressie:


Ik zit eraan te denken om 4 MMLM's te plaatsen per membraan, dat zou het impedantieverhaal oplossen. Dit ook deels omdat ik hoop dat dit minder zware eisen aan de centreering/ ophanging van het membraan stelt.

Voor een project ben ik op zoek naar de mogelijkheid om een zelfbouw luidspreker te maken (de driver niet de kast). Gezien de toepassing als subwoofer en de relatief lage instap ben ik me aan het verdiepen in verschillende mogelijkheden om een moving magnet luidspreker te bouwen. Op basis van deze publicatie vraag ik me af of ik het concept goed begrijp. Hebben jullie het idee dat de volgende 3 afbeeldingen het concept van de publicatie goed beschrijven?





Legenda:

- Oranje: Koper ribbon draad (ca. 1,5 mm^2)
- Grijs: Gelamineerd staal
- Rood/ groen: Magneet (noord/ zuidpool)
- Blauw: Verbinding naar konus

Het bewegende gedeelte bestaat uit de twee neodymium staven met de blauwe verbinding, de koper ribbon draad boven en onder staat stil, alsmede het gelamineerde staal in de kern van de koperen spoelen.

Typisch voor de MMLM's op de markt (bijvoorbeeld IPAL) is dat deze een erg lage impedantie hebben (Re 0,7 - 1,4 Ohm). Ik mik zelf op een hogere Re (impedantie 2 - 4 Ohm), eventueel te bereiken door spoelen in serie met elkaar te plaatsen. Ik zou het liefst een draaddoorsnede gebruiken die flink overbemeten is voor de toepassing, zodat het probleem van doorgebrande spoelen in de verste verte niet van toepassing is. Denk hierbij aan een signaal met een crestfactor van 6 dB en met regelmaat muziek waarin laag frequente sinussen worden toegepast.
Het liefst zou ik rond de 1,5 mm^2 gebruiken, het probleem is dan echter dat ik 88 meter zou moeten wikkelen om aan een Re van 1 Ohm te komen, terwijl 20 - 30 meter per spoel me praktisch haalbaar lijkt. Dus 0,365 tot 0,75 mm^2 is praktisch maar als de mogelijkheid er is dan is wat mij betreft dikkere draad welkom.

Het voordeel van een brede ribbondraad zou uiteraard zijn dat je een grote draaddoorsnede krijgt en toch nog gemakkelijk veel meters op de spoel gewikkeld krijgt. Het voordeel van ronde draad is dat het gemakkelijk (gelakt) verkrijgbaar is zodat er niet in een vroeg stadium al allerlei ingewikkelde custom made producten nodig zijn. Dus denken jullie dat 1,5 mm^2 hier van toepassing is, of dat het dunner kan?

Mvg Johan

Ships, te laat weggehaald.

Ik kan inderdaad nergens een link tussen de twee vinden, zucht van verlichting ;)

Dat is het idee. De opgegeven Xmax is van ruststand tot piek. Xmech daarentegen is meestal piek tot piek.

Een manier waarvan ik wel vaker heb gehoord is het bevestigen van een accelerometer op de konus, geen idee van de softwarematige kant. Er zijn nog wel meer methoden maar allemaal bevestigen/ lijmen ze iets op de konus.

Door de schuine baffles loopt de poort effectief verder en zit de luidspreker er ook nog eens in gemonteerd. Ik zou het even simuleren als een tapped hoorn zodat je niet voor verrassingen komt te staan.

Zie ook onder hybrid, in deze post.

Johan

Zelf zou ik de huidige poort simuleren in Akabak maar dan heb je een stijle leercurve te voltooien. Met een of twee ronde poorten aan de achterkant van de kast los je al die problemen in een keer op.

Johan